Return of the Hydra: prologue

Ragnars mijmeringen

wat een paladin lijden kan...

Vol afschuw voor de boomlange lijken van het inferieure ras veegde Ragnar zijn zwaard schoon met een strooien negerrokje. Bij Kern, hoeveel negers moesten ze hier nog tegen het lijf lopen als onze padvinder recht naar hun dorpen bleef lopen? En de rest van het eiland was al even erg… Hydra’s, vraatzuchtige krabben, duizend en één rotbeesten, en vooral hordes ondoden. Zijn eigen verraad aan alles waar hij voor stond moest Kern wel zeer zwaar liggen om hem zo zwaar op de proef te stellen! “Oh wraakgezinde God, waarom stuurde u uw dienaar net naar dit eiland, verzadigd met natuur, magie en negers?”

Rustig mijmerde Ragnar voort over het reisgezelschap dat hem in het begin zo zwaar tegenviel, maar hem toch stilaan begon te bevallen.

Torgun, zijn trouwe makkertje, bleef zelf op dit vervloekte eiland zichzelf, steeds in de mood om te knokken of zichzelf laveloos te drinken.

Zelfs Kallithea begon Ragnar te appreciëren, zeker omdat hij recent de sleutel tot haar geheimen had gevonden. “Maar toch,” mijmerde Ragnar in zichzelf “,waarom in Kerns naam kies je een Vuvuzela als instrument?” Die rotinstrumenten waren het zoveelste teken van de morele teloorgang van Shaira, zoveel was zeker!

In Matunde had Ragnar iets gevonden wat hij nooit dacht te vinden: een capabele en sympathieke neger! Zouden negers dan toch niet minderwaardig zijn? Nee, zoiets mocht hij niet denken! Sommige apen konden gewoon meer kunstjes dan anderen!

En dan nog die dekselse Theron, zeker een aanwinst voor de party, was het niet voor zijn boostwerk, dan wel voor zijn kooktalent. Ook de nachtelijke voederbeurten aan de snurkende Theron waren voor Ragnar een aangename gewoonte geworden. Wat was er nu schattiger dan Theron die de papfles kreeg?
Charis, de ‘roze adder’ daarintegen, bleef voor Ragnar een gesloten boek. Wat deed ze eigelijk op dit schip en waarom bewaarde ze zo angstvallig elk klein geheimpje?

Zo mijmerde Ragnar voort, tot hij weer aan die vervloekte Simonides dacht. Simonides, de verpersoonlijking van de teloorgang van het ooit zo fraaie Shaira. Bij Kern, dat stuk uitschot verdiende niets beter dan de dood! Ragnars bloed begon langzaam te koken terwijl hij onbewust zijn hand onder zijn harnas naar zijn borst bracht. Ja gauw zou hij hem het teruggeven, datgene dat hij nooit had moeten aannemen, de reden voor deze wrede test van Kern. Zeer gauw dacht Ragnar terwijl hij nu ook zijn Manticore Shield reinigde van het negerbloedschild, aangezien een overijverige berserker zich daarop had doorgelopen. Tja, negers…

Comments

Ook de nachtelijke voederbeurten aan de snurkende Theron waren voor Ragnar een aangename gewoonte geworden. bq). Hehe, ik vind dat ik in de komende sessies een bonus krijg op mijn snoring check.

Ragnars mijmeringen
Rhynn

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.