Return of the Hydra: prologue

Ragnars mijmeringen
wat een paladin lijden kan...

Vol afschuw voor de boomlange lijken van het inferieure ras veegde Ragnar zijn zwaard schoon met een strooien negerrokje. Bij Kern, hoeveel negers moesten ze hier nog tegen het lijf lopen als onze padvinder recht naar hun dorpen bleef lopen? En de rest van het eiland was al even erg… Hydra’s, vraatzuchtige krabben, duizend en één rotbeesten, en vooral hordes ondoden. Zijn eigen verraad aan alles waar hij voor stond moest Kern wel zeer zwaar liggen om hem zo zwaar op de proef te stellen! “Oh wraakgezinde God, waarom stuurde u uw dienaar net naar dit eiland, verzadigd met natuur, magie en negers?”

Rustig mijmerde Ragnar voort over het reisgezelschap dat hem in het begin zo zwaar tegenviel, maar hem toch stilaan begon te bevallen.

Torgun, zijn trouwe makkertje, bleef zelf op dit vervloekte eiland zichzelf, steeds in de mood om te knokken of zichzelf laveloos te drinken.

Zelfs Kallithea begon Ragnar te appreciëren, zeker omdat hij recent de sleutel tot haar geheimen had gevonden. “Maar toch,” mijmerde Ragnar in zichzelf “,waarom in Kerns naam kies je een Vuvuzela als instrument?” Die rotinstrumenten waren het zoveelste teken van de morele teloorgang van Shaira, zoveel was zeker!

In Matunde had Ragnar iets gevonden wat hij nooit dacht te vinden: een capabele en sympathieke neger! Zouden negers dan toch niet minderwaardig zijn? Nee, zoiets mocht hij niet denken! Sommige apen konden gewoon meer kunstjes dan anderen!

En dan nog die dekselse Theron, zeker een aanwinst voor de party, was het niet voor zijn boostwerk, dan wel voor zijn kooktalent. Ook de nachtelijke voederbeurten aan de snurkende Theron waren voor Ragnar een aangename gewoonte geworden. Wat was er nu schattiger dan Theron die de papfles kreeg?
Charis, de ‘roze adder’ daarintegen, bleef voor Ragnar een gesloten boek. Wat deed ze eigelijk op dit schip en waarom bewaarde ze zo angstvallig elk klein geheimpje?

Zo mijmerde Ragnar voort, tot hij weer aan die vervloekte Simonides dacht. Simonides, de verpersoonlijking van de teloorgang van het ooit zo fraaie Shaira. Bij Kern, dat stuk uitschot verdiende niets beter dan de dood! Ragnars bloed begon langzaam te koken terwijl hij onbewust zijn hand onder zijn harnas naar zijn borst bracht. Ja gauw zou hij hem het teruggeven, datgene dat hij nooit had moeten aannemen, de reden voor deze wrede test van Kern. Zeer gauw dacht Ragnar terwijl hij nu ook zijn Manticore Shield reinigde van het negerbloedschild, aangezien een overijverige berserker zich daarop had doorgelopen. Tja, negers…

Theron's Musings 4
A view into the mind of a frustrated genius

“Bloody Savages,” Theron cursed as he cast a scorching ray at a black-skinned warrior almost the size of Matunde. He was, Theron admitted to himself, slightly disappointed. Day after day had slipped by and still he felt he had come any closer to Bloodbeard’s treasure. True, he had scored some minor successes. He no longer had to hide his affiliation with Bloodbeard’s Pirates and poison Matunde to impair his eyesight. He had been surprised at the relief he had felt when he was able to drop that particular shenanigan. To many balls whirling through the air, he supposed.

“Cast that scroll of lightning bolt!” Kallithea screamed at him frantically as four savages were kind enough to themselves up for a shot in front of him. But then again, perhaps he could use that new wand of Vampiric Touch. She had after all pilfered several scrolls from him the past days and not once used one of them. She was a big girl and had to take care of herself, he thought as he drained the life force of one of his victims.

The day before he had disclosed the text of the second riddle of Straton in the hopes of ferreting out some additional secrets his companions had. His little stratagem had worked to a certain extent although the Pink Viper had remained as evasive as before. He had been surprised to see how many had confided in Torgun. Being a dim-witted Dwarf apparently made everyone around you talkative. But then again, he couldn’t help but like the little stump himself either.

He watched with grim satisfaction as Ragnar chopped another Barbarian to pieces. That was one less Negro between him, his treasure and the way out. If he ever got there. After blundering around this island for several days, going for a little boat trip to the Hunter where he had no business being, he had finally been able to persuade his companions to visit one of the Hydra Heads. And what a disappointment it had been. The gigantic stone statue had been quite an impressive sight. True enough. But he had not found the clue he had been looking for. Perhaps he was missing something, Theron agonized as he watched two Scorching Rays searing through the chest of one of the last Ademorrans standing. Perhaps he needed to consult his notes again?

Taleskjold's Musings
A view into the mind of an intelligent shield

Life hadn’t been easy the last twenty years or so. Agreed, life as a shield was seldom easy, but certainly not when you are used by a short-legged shieldbashing cretin with mental capacities far below your own, a Dwarf pretending to be everything he was not! Anyway, things were getting interesting now. He could sense one of his kind nearby, a very powerful one. Also, Taleskjold’s owner had no clue what he was getting himself into… Very interesting… As someone who had seen generations of heroes come and go, Taleskjold could see past the cover of incompetence and foolishness around him and reveal the potentially powerful group. Certainly that ‘old woman’ and that Kernian centurio had a lot of fighting potential, almost as much as Torgun himself. And all of them were using shields… Very interesting…

He almost did alert these poor sods, almost did he tell them all three characters with ranks in survival (albeit very few ranks and a lousy wisdom modifier) they completely missed the tracks near their camping site… Almost did he tell them wat was soon going to happen, but no, this was as it was meant to be…this was Fate…

Torgun's Musings
A view into the mind of someone who's definitely not a Dwarf

Torgun awoke from what seemed to be a long, long sleep. His companions had been busy during the night: ambushing five sleeping Ogres, fighting off an invasion of monstruous centipedes and a swarm of undead (including those 5 Ogres), looking for treasure in even the most unlikely place and – not to forget – being visited by Ghosts three times in a row!
The fat cook, Theron, was very slow to wake up, so it was already midday before they finally ate their breakfast of ‘Crab Cakes’. And afterwards, his new companions were arguing more than an hour about which course to take.
“Let’s explore these caves. I’d wager we find some shiny gems there, or at the very least some more wood to craft arrows.”

“I cannot believe you spent so much wood just to craft 11 arrows, Kallithea!If it would be you building the boat, we’d need an entire forest just for one oar!”

“The other can repair the boat, let’s go into the jungle and try to reach the nearest Hydra head.”

“Yes, there we’d probably find the other survivors from the second lifeboat. There are three of my soldiers amongst them”

“Can we explore at least one cave? Please? Please? Pretty Pleaaase?”

So two hours later, they finally stood before the entrance to the cave. It was only a mile’s distance from their camp site, but Charis had found a ‘shortcut’, which led them through the woods. The 6 miles extra walking didn’t bother Torgun much. Walking was always a good way to lose some weight, and he really needed to. Good thing he took a shave this morning, otherwise the others would get wrong ideas…

“I think it’s a good idea the nigger and I start explore the cave before you lumbering oafs.” Charis suggested. There were no protests, aside from the usual “Are you calling me a nigger?”.
They only had one problem: the cave was pitch dark. Charis lit a torch. So much for hiding…

Torgun couldn’t understand why these other Humans couldn’t see as well in the dark as he did. Could it be they were not completely Human, after all? Whatever, he went into the left tunnel.
“I’ll aid you guys with my bard song,” Kallithea shouted, blowing her Ademorran Horn. Soon, a sound like a thousand angry bees was echoing through the tunnels. So much for moving silently…

Torgun shook his head. He liked that Kallithea well enough, but sometimes, well… The sound of the Horn was all around him. Bugger! Last months, you couldn’t go visit a good gladiator fight in Shairra without some moron blowing an Ademorran Horn next to your ear. No wonder the gladiators didn’t last long, taking ongoing sonic damage each round!
Torgun wasn’t the only one disliking the sound, it appeared. Two giant bats charged the bard, covering their sound-sensitive ears. They caught her by surprise, for, strangely enough, she was walking without a light source of any kind. She didn’t last longer than a snowball in a Balor’s arse.
“Kallithea, noooooo!”

Theron's Musings 3
A view into the mind of a genius

“Mindless cretins!” Theron cried. “Lumbering, procrastinating, illiterate oafs!” The fat wizard fumed. A whole day had been wasted. A whole blasted day! A bloody entire day had come and gone as the Winter Equinox alluded to in Straton’s blasted poems crept ever closer. And what had they to show for? Admittedly that ring was a rare find and surely still held secrets waiting to be uncovered. But was it worth wasting all those hours of daytime? And how come none of his companions was apparently able to plot a course through this meandering wilderness? They kept blundering into animals and beast best kept alone. They kept wasting precious time that should be spent tracking down Baelor’s treasure instead of fighting the local wildlife. “Fools! Incompetent fools!” Their sole use was beating enemies in the ground and even that they only accomplished at a reasonable rate with his magical aid. But somehow they seemed to think that they had the mental capacity to plot their next move. Theron could not help but smile wryly at that preposterous thought.

Very well, he supposed he had to discipline them as one does wayward children. Perhaps he could make an example of that irksome anti-paladin? Lets see to what he amounted if he had to resort to his fairy tale god. In the mean time he could perhaps write some magical scrolls. That ever he would live to see the day that a wizard went to bed with some of his spells unspent, Theron thought bemusedly.

Theron's Musings 2
A view into the mind of a genius
“Another day, another riddle, and still no step closer to this elusive treasure,” mumbled Theron as he withdrew into a sulky silence. “God, how I hate these riddles,” he thought, “Always have.” And still, buried somewhere between these lines lay the key.

Four Hydra heads guard the gate

find the right one, but don’t be late

For only deepest darkness opens the door

to treasure no soul ever saw before

You need the sun and the White Hydra Head

True Blood and the Gold of the Dead

But beware, both blood and gold attract the Beast

Your ship it shall break, on your flesh it shall feast

the Weak will wither, the blood cannot hide

Gold and Ghosts will be your Guide”

Straton the Abstinent

What could it mean? The author proudly proclaimed his name. Straton the Abstinent, fell necromancer and right hand to Baelor Bloodbeard. No surprises there apart from the fact that Straton’s name was know to several of his companions, none of them initiates to the Art. A little nugget of knowledge he squirreled away in his mind. The deepest darkness surely meant the solar eclipse that he had calculated to happen within a scant few days. The references to True Blood an the Gold of the Dead, those he could place to some extent although he still had this uncomfortable feeling not all was revealed there either. The Beast he would worry about when he felt the comfortable weight of a backpack filled with gold on his back. But what to think of these Hydras? His companions had remained silent when he queried them about it. Too silent in fact. They were omnipresent on this forsaken peninsula en held some religious meaning to its barbarous inhabitants. He found it hard to believe that none of the deluded religious frauds amongst their pitiful band knew anything about them. But if they did, they would not share it with him. Very well, he supposed he still had some knowledge with which to barter. That and his talent for patience. A talent he had cultivated for many a year, he thought, as he caressed the stumps that were all that was left of his right pinkie and ring finger. “All good things come to those who wait,” he mused, “And to those who plan …”
Theron's Musings

“I suppose” Theron thought somewhat morosely, “that a different life would not have hardened me to the disillusionments that seem to be part and parcel of my lonely existence.” It was not so much the harrowing experience of being cast adrift amidst a raging storm and landing on a deserted peninsula that disturbed him. For such trials Theron considered himself to be well prepared. No, it was the abysmal company in which he found himself that he viewed as his main point of grief towards an unforgiving fatum. As so often had been the case during his wretched life he found himself surrounded by a bunch of ungrateful bruisers and bashers who had no real appreciation for the finer points of his Art. True, Ragnar, that brutish anti- paladin of Kern seemed to have mellowed somewhat during the dangers they had shared and even accepted a little boost to his fighting abilities that would have shamed the charlatans who considered themselves “conduits of god this-or-that”. But it had been only grudgingly. Fortunately Torgun, his short and stocky companion had not shown the same reservations and had all too eagerly accepted his services. As had that shifty looking old woman, Charis. She did seem mightily strong for an old crone. Or perhaps her appearance was nothing but a disguise. He had mulled her name around in his head for often, in his experience, these things have a significance all of their own. But in no ancient language he knew of did it mean anything pointing to a connection with the infamous “Green Viper”. All he had encountered in the vast stores of knowledge locked within his head were some vague references to ancient goddesses of Grace, Beauty and Fertility. Surely he must be mistaken. No, if there truly was a “Beautiful Goddess” amongst them it must be the delightful Kallithea. A woman dedicated to the pursuit of carnal pleasure and willing to sell her body for hard coin. Now there was a kindred spirit! The only thing he had ever appreciated about That Great Fraud People Called Religion had been the wonderful tradition of Temple Whores in some distant cultures. He could already picture voluptuous Kallithea, as a radiant demi-goddess, presiding over the only meaningful spiritual experience this hard and unforgiving world had ever granted Mankind. The Little Death indeed. And what to think of Matunde? Big and black, towering over the rest of them, he was a fine example of his breed. And he did seem mightily hungry. Come to think of it, so was he. Perhaps, if they did not appreciate his Spellcasting they might be more open to the exquisite crab cakes he was planning on preparing. If he was going to die here, it was sure as hell not going to be with an empty stomach.

De schipbreuk

De zee lag er maar woelig bij vanavond. In de verte kwamen dikke onweerswolken met grote snelheid opzetten. Vanuit het kraaiennest sloeg scheepsjongen Andreas het met ongerustheid gade. Binnen luttele minuten zou het onweer ‘the Hunter’ bereiken, het omineus genoemde schip waarop hij nu al vier jaar lang werkte voor een habbekrats. Het schip was stevig genoeg om een flinke storm te doorstaan, maar in de kapitein had Andreas minder vertrouwen. De laatste dagen was die zo mogelijk nog bezopener en humeuriger geweest dan voordien. De scheepsjongen had eerste stuurman Matunde en tweede stuurman Keto gisteren nog onder elkaar horen fluisteren over de vreemde koers die ze aanhielden, maar Andreas wist dat zelfs die twee het niet zouden wagen de kapitein tegen te spreken. Ze moesten nu ergens ter hoogte van de Pirateneilanden zijn, ten noorden van de uitgestrekte oerwouden van Ademorra. Telkens als hij in deze wateren voer, droomde de scheepsjongen wel eens over een ander bestaan: als piraat onder de gevreesde Bloodbeard, als lid van de expeditie ontdekkingsreizigers die drie jaar geleden naar Ademorra was vertrokken, kortom: als ‘held’. Maar helaas, zo’n bestaan was niet voor hem weggelegd. Zijn schamele opvoeding en zijn eerste level als Expert (zo’n godverdomde NPC-class) hadden de toekomst voor hem al gehypothekeerd. Hij beschikte eenvoudigweg niet over al de extraatjes waarmee een avonturier tegenwoordig zijn carrière begon. Andermaal bleken de rijkdommen van de wereld weer eens oneerlijk verdeeld te zijn… Andreas schrok op uit zijn gepeins. De storm had hen inmiddels al ingehaald en tegelijk begon ook de nacht te vallen. In deze streken kon dat snel gaan, ze hadden nog amper een half uur licht om… Wat zag hij daar in de verte? Land? Of waren het eerder… “Klippen! Klippen aan bakboord!” Op zijn waarschuwing kwam geen reactie, zelfs al schreeuwde hij de longen uit zijn jonge lijf. Ten einde raad klauterde hij dan maar hals over kop langs de mast naar beneden, alles beter dan… Een klap schudde het schip door elkaar en Andreas verloor zijn evenwicht. Gelukkig werd zijn val gebroken door een grote, zachte massa. Toen hij onder hem gevloek hoorde, besefte de scheepsjongen dat het die dikke passagier was, Theron, waar hij op terecht gekomen was! Hij mompelde een verontschuldiging en haastte zich naar het roer waar…Kapitein Brugal rustig een dutje aan het doen was. De lege flessen om hem heen spraken boekdelen. Andreas schudde de man door elkaar. “Kapitein, we gaan schipbreuk lijden als u niets doet!” Brugal sloeg nauwelijks de ogen op “Moe. Koppijn. Tukkie doen.” Inmiddels waren er al meer figuren aan dek verschenen, waaronder eerste stuurman Matunde. Die keek eerst wat verbaasd om zich heen, maar kwam daarna in hun richting. Andreas’ hoop flakkerde weer op. Misschien konden ze nu… Met een enorme dreun botste het schip ergens tegenaan. Er klonk een schrapend geluid en ‘the Hunter’ begon slagzij te maken. De verwarring aan dek was compleet. Steeds meer mensen kwamen het dek opgelopen, maar niemand wist wat gedaan. Charis, een stokoud vrouwtje, dat om één of andere reden liep te grijnzen van oor tot oor, overzag de chaos met ongepaste vrolijkheid: “Nou jongelieden, het lijkt erop dat we een probleempje hebben, niet?” Matunde deelde als enige bevelen uit en gaf bevel de reddingssloepen in gereedheid te brengen. Hij en tweede stuurman Keto loodsten de passagiers naar één van de twee sloepen, hoewel veel van hen het er moeilijk mee hadden bevelen aan te nemen van een boomlange neger of van een Halfling van amper een paar voet hoog. “Stop die waanzin! Niemand gaat van boord voordat ik het zeg!” Kapitein Brugal was duidelijk wakker geraakt. De matrozen keken verward heen en weer van de kapitein met bloeddoorlopen ogen naar de situatie waarin ze zich bevonden. Matunde reageerde impulsief, stormde op de kapitein af en gaf hem een enorme duw. Ook het oude vrouwtje reageerde vliegenvlug en liet zich achter Brugal op handen en knieën zakken. Was het door dit oeroude trucje, was het door zijn verregaande staat van dronkenschap of was het door de nieuwe Combat Manoeuvre Rules? In elk geval stortte de massieve gestalte van Kapitein Brugal languit de trap af. De twee sloepen waren intussen gevuld met opvarenden en hun spullen, al leken de meeste van hen niet erg veel van hun bezittingen meegenomen te hebben. Eén van hen, Kallithea, een meisje nog, had zelfs nauwelijks iets van kleren aan, maar daar leek ze zich weinig van aan te trekken. Ze stootte de dikke man naast haar aan: “Tof, hé, zo’n schipbreuk? Wat een avontuur! Kei-spannend gewoon!” Theron haalde zijn obese schouders op en mompelde iets van ‘blond’ en ‘zagemeel’.

“Iedereen aan boord? Laat de sloep zakken!” “Wacht!” Een gedrongen kale kerel in het uniform van een Kerniaanse Legioensoldaat sleepte een andere man met zich mee, die duidelijk protesteerde. “Mijn chef Ragnar hier denkt dat het zijn taak is om alle vrouwen en kinderen persoonlijk te evacueren.” De andere probeerde zich los te rukken. “Laat me los, Torgun, nog niet iedereen is van boord. O, het spijt me zo!” – “Bij de stenen tieten van Gaia, centurio, de rest is er niets mee gebaat als u hier op een zinkend schip achterblijft! Om de anderen te redden, moet u eerst zelf wel in leven blijven!” Ragnar zag blijkbaard de waarheid van die woorden in, want hij ging dan maar mee aan boord. Voor een centurio van de gedisciplineerde Kerniaanse legioenen zag hij er maar verward uit, vonden de anderen, hier was duidelijk iets niet pluis. “Iedereen aan boord?” vroeg Matunde voor de tweede maal “Dan gaan we nu…” “Waaaacht!” Drie mannen sprongen nog snel in het al volgeladen bootje. De grootste van hen droeg een grote kist op zijn schouders, waarop duidelijk het merkteken van de Shairraanse gouverneur te zien was. Ze waren alle drie buiten adem. “De trap was geblokkeerd door één of andere zatte domme kloot. Wat een idee ook om op zo’n plaats je roes uit te slapen! Ik had wel al gehoord dat er op overzetboten aan binge-drinking werd gedaan, maar dit is toch wel héél straf!”

De overladen sloep werd te water gelaten. Intussen was het in alle hevigheid beginnen regenen en waaien. De problemen begonnen nu pas. Andreas keek eens naar de andere passagiers op de sloep en hun schamele uitrusting. Zouden dit nu echte helden zijn zoals ze er in de boekjes over schreven? In elk geval kreeg hij nu zijn portie ‘avontuur’. ’t Was maar te hopen dat hij met zijn 5 hit points de eerste encounter zou overleven…


I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.